Meditatie: Zie, Ik maak alle dingen nieuw (Openbaring 21:5)
Geschreven door Ds. G.J. Robbemond Datum: 15-12-2008
De wereld verkeert in een crisis. En welbeschouwd in wel meer dan één. Het meest op het netvlies staat nog wel de kredietcrisis van de afgelopen maanden. Allerlei banken, kredietinstellingen,verzekeraars en overheden zagen beleggingen, vermeende winsten of gewoonweg spaargelden verdampen. Het zou me niet verbazen als er ook kerkelijke gemeenten zijn die ook op een of andere manier getroffen zijn.
Een andere crisis betreft het klimaat.
Klimaatveranderingen baren velen
zorgen. Niet alleen bij overheden,
actiegroepen, biologen en weten
schappers. maar ook bij kerkelijke
gemeenten die zich voor de grote
vragen van het rentmeesterschap
over Gods schepping gesteld zien.
Hoe kunnen we in deze crisis een
weg vinden naar duurzaamheid en
behoud van onze schepping?
Nog meer crises zijn aan te wijzen. Zo denk ik aan de crises van oorlog en geweld in verschillende delen van de wereld, en ook dicht bij. met het aantreden van Barack Obama wordt er sterk gekeken naar zijn keuzes als het gaat om Irak en Afghanistan. Hij belooft verandering, maar als het gaat om de spiraal van geweld en de rol van de VS hierin dan vraag ik me af of hij echt iets kan veranderen. Andere geweldsconflicten komen schrijnend in het nieuws door de vluchtelingenstromen en verhalen van gruwelijkheden. Hoe zal het gaan in Congo en Sudan waar geweld makkelijk gehanteerd wordt als middel van macht? En hoe zal het gaan op al die plaatsen die het nieuws niet halen, maar waar mensen geknecht worden door de macht van de sterkste?
In het grote wereldgebeuren is het verhaal van kleine mensen vaak maar heel onopvallend. Alsof het bijna niet in tel zou zijn te midden van alles wat de wereld schokt. maar ook juist in het klein worden crises scherp gevoeld. En dan bedoel ik vooral ook persoonlijke crises als het gaat om ziekte, verdriet, verlies.
Op weg naar Kerst en naar het nieuwe jaar wordt vaak geprobeerd de crisissfeer van de wereld en het persoonlijk leven wat te verlichten. met sfeer, met warmte, met woor- den van hoop en verwachting wordt gezocht naar lichte tonen die weer moed geven voor morgen. Tegelijk laat het geschitter van kerstverlich ting ook zien hoe donker het kan zijn op tal van plaatsen.
Nog meer crises zijn aan te wijzen. Zo denk ik aan de crises van oorlog en geweld in verschillende delen van de wereld, en ook dicht bij. met het aantreden van Barack Obama wordt er sterk gekeken naar zijn keuzes als het gaat om Irak en Afghanistan. Hij belooft verandering, maar als het gaat om de spiraal van geweld en de rol van de VS hierin dan vraag ik me af of hij echt iets kan veranderen. Andere geweldsconflicten komen schrijnend in het nieuws door de vluchtelingenstromen en verhalen van gruwelijkheden. Hoe zal het gaan in Congo en Sudan waar geweld makkelijk gehanteerd wordt als middel van macht? En hoe zal het gaan op al die plaatsen die het nieuws niet halen, maar waar mensen geknecht worden door de macht van de sterkste?
In het grote wereldgebeuren is het verhaal van kleine mensen vaak maar heel onopvallend. Alsof het bijna niet in tel zou zijn te midden van alles wat de wereld schokt. maar ook juist in het klein worden crises scherp gevoeld. En dan bedoel ik vooral ook persoonlijke crises als het gaat om ziekte, verdriet, verlies.
Op weg naar Kerst en naar het nieuwe jaar wordt vaak geprobeerd de crisissfeer van de wereld en het persoonlijk leven wat te verlichten. met sfeer, met warmte, met woor- den van hoop en verwachting wordt gezocht naar lichte tonen die weer moed geven voor morgen. Tegelijk laat het geschitter van kerstverlich ting ook zien hoe donker het kan zijn op tal van plaatsen.
‘Geloofscrisis’
Te midden van al deze gedachten
rond crises in onze wereld en ons
leven reikt ons christelijk geloof ook
een soort crisis aan. Dat klinkt
misschien vreemd, want bij crisis
denken we toch vooral aan al die
moeilijke dingen die ik hierboven
beschreef, en daar zijn we toch
eigenlijk niet blij mee. Want in
allerlei crises weten we vaak maar
moeilijk een weg te vinden.
maar toch . . . hoe dan een crisis in
ons christelijk geloof?
Aan de hand van het Kerstverhaal krijgt het woord crisis in geloofstaal een heel andere klank dan die van paniek, wanhoop en diepe vraagtekens. In geloofstaal komt bij de geboorte van Jezus Christus aan het licht dat er een kritische tijd aanbreekt. Kritisch in de zin van: er gaat iets nieuws beginnen waardoor alles anders wordt.
Het Bijbelverhaal van Kerst vertelt: In het midden van de nacht, in de crises van de wereld is God iets nieuws begonnen. Een nieuw begin dat van God uit langs ongedachte wegen in deze wereld gestalte krijgt. Een nieuw begin dat alles in een ander licht zet, en ook een nieuw licht werpt op de tijd voor ons uit.
In het grote geheel van een volkstel ling zal het niet zo zijn opgevallen, zo klein en broos lijkt het. En ook in onze tijd kan Kerst vieren al tot zo iets gewoons zijn geworden dat we het bijzondere niet meer goed ontdekken. En na Kerst gaan we toch weer over tot de orde van de dag.
Aan de hand van het Kerstverhaal krijgt het woord crisis in geloofstaal een heel andere klank dan die van paniek, wanhoop en diepe vraagtekens. In geloofstaal komt bij de geboorte van Jezus Christus aan het licht dat er een kritische tijd aanbreekt. Kritisch in de zin van: er gaat iets nieuws beginnen waardoor alles anders wordt.
Het Bijbelverhaal van Kerst vertelt: In het midden van de nacht, in de crises van de wereld is God iets nieuws begonnen. Een nieuw begin dat van God uit langs ongedachte wegen in deze wereld gestalte krijgt. Een nieuw begin dat alles in een ander licht zet, en ook een nieuw licht werpt op de tijd voor ons uit.
In het grote geheel van een volkstel ling zal het niet zo zijn opgevallen, zo klein en broos lijkt het. En ook in onze tijd kan Kerst vieren al tot zo iets gewoons zijn geworden dat we het bijzondere niet meer goed ontdekken. En na Kerst gaan we toch weer over tot de orde van de dag.
Hoop en verwachting
Maar de geboorte van Jezus is
aankondiging van God uit van een
andere toekomst door het donker
van de wereld heen.
Dit kind draagt Gods belofte in zich
dat schaduwen zullen verdwijnen en
tranen gedroogd zullen worden, dat alles wat nu nog kleineert en beangstigt, overwonnen zal zijn. In geloofstaal zou je kunnen zeggen dat deze 'geloofscrisis' gestempeld wordt door hoop en verwachting.
Hoe vinden we hierin een weg? Herders gaan ons tastend voor. Zij worden midden in de nacht geraakt door dit lichtend nieuws van God uit. Ze laten het niet langs zich afglijden alsof het er eigenlijk niet toe doet. maar ze komen in beweging, gedreven door een verlangen om te ontdekken wat hun is verteld. En als ze Jezus ontmoeten is dat voor hen ontwapenend en raken zij ontroerd. Ze gaan ook niet leeg weg, maar worden opgewekt en gaan zo de nacht in, de wereld in. Niet dat de crises in de wereld of in hun leven minder zijn geworden, maar er schijnt een ander licht op hun leven en door hun leven heen.
Dat mag denk ik ook voor ons een boodschap van blijvende waarde zijn:
Gods licht dat ons aanstoot om temidden van alle crises in het leven niet op te geven, maar te schuilen in Zijn trouw.
Gods licht dat ons opwekt om met volharding, trouw en liefde licht te brengen op plaatsen waar duisternis is, waar mensen in wanhoop en angst leven. Gods licht dat wil doorbreken — al is het vaak in gebroken stralen — als een voorbode van Gods nieuwe hemel en nieuwe aarde waar de dood niet meer zal zijn en God voorgoed zijn tent zal opslaan bij de mensen.
Hoe vinden we hierin een weg? Herders gaan ons tastend voor. Zij worden midden in de nacht geraakt door dit lichtend nieuws van God uit. Ze laten het niet langs zich afglijden alsof het er eigenlijk niet toe doet. maar ze komen in beweging, gedreven door een verlangen om te ontdekken wat hun is verteld. En als ze Jezus ontmoeten is dat voor hen ontwapenend en raken zij ontroerd. Ze gaan ook niet leeg weg, maar worden opgewekt en gaan zo de nacht in, de wereld in. Niet dat de crises in de wereld of in hun leven minder zijn geworden, maar er schijnt een ander licht op hun leven en door hun leven heen.
Dat mag denk ik ook voor ons een boodschap van blijvende waarde zijn:
Gods licht dat ons aanstoot om temidden van alle crises in het leven niet op te geven, maar te schuilen in Zijn trouw.
Gods licht dat ons opwekt om met volharding, trouw en liefde licht te brengen op plaatsen waar duisternis is, waar mensen in wanhoop en angst leven. Gods licht dat wil doorbreken — al is het vaak in gebroken stralen — als een voorbode van Gods nieuwe hemel en nieuwe aarde waar de dood niet meer zal zijn en God voorgoed zijn tent zal opslaan bij de mensen.
Ds. Robbemond is o.m. voorzitter van de Raad voor de Plaatselijke Geldwerving van de Protestantse kerk in Nederland
Ik wil starten met VKB Academy.
U heeft geen Flash player geinstalleerd. Klik hier om deze te downloaden.
