Hulpverlening in de kerk
Geschreven door Vkb Datum: 15-2-2008
Regelmatig bereiken het bureau van
de Vereniging vragen over de
organisatie van en de materialen
voor de hulpverlening bij een
calamiteit in de kerk. De vragen
vinden voor een niet geringe deel
hun oorsprong in de publicaties in
de pers over het door de Staatssecretaris
van Sociale Zaken, in afwachting
van de komst van een gewijzigde
Arbeidsomstandighedenwet
(ARBO), in het voorjaar van 2007,
afschaffen van een aantal bepalingen
in de ARBO wet ten aanzien van
vrijwilligersorganisaties.
Dit betreft met name het onderdeel
Bedrijfshulpverlening (BHV).
Vluchtig lezen van deze publicatie zou de indruk kunnen wekken dat in de kerk ARBO-zaken, w.o. de BHV minder aandacht behoeven dan wel achterwege kunnen blijven. Navraag bij het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, alsmede bestudering van de betreffende circulaire van de staatssecretaris, geeft een andere invulling van deze maatregel.
Met een vrijwilligersorganisatie wordt door de staatssecretaris bedoeld een organisatie, die geen betaalde krachten in dienst heeft en waarbij de vrijwilligers niet meer mogen ontvangen dan de wettelijke vrijwilligersvergoeding van € 1.500,-- per jaar. Is er in de vrijwilligersorganisatie maar één medewerk(st)er, die in loondienst is, dan wel een hoger bedrag, dan de wettelijke vrijwilligersvergoeding ontvangt, dan blijft de ARBO-wetgeving onverkort van toepassing.
Omdat in de Protestantse Kerk in Nederland de predikant een - qua arbeidsverhouding - aparte positie bekleedt, is er extra navraag gedaan over de vraag, hoe in de bovengenoemde situatie, de predikant gezien moet worden. Formeel is er geen sprake van een arbeidscontract, maar in dit verband wordt de predikant gelijk gesteld met een vrijwilliger, die meer dan € 1,500,-- per jaar verdient.
Al met al blijkt de werkelijkheid t.a.v. Arbo-zaken in de kerk anders dan de krantenartikelen deden vermoeden. Dus zaken als de opstelling van een risico-inventarisatie, de regelmatige evaluatie daarvan, alsmede de bedrijfshulpverlening blijven ook in de kerkelijke gebouwen van toepassing. Een nadere uitwerking van Arbozaken en BHV blijft in dit artikel achterwege, omdat deze te vinden is op de website van de VKB www. kerkrentmeester.nl, dan wel in een papieren versie op te vragen bij het bureau van de VKB in Dordrecht.
Overigens valt de bedrijfshulpverlening ook heel goed te rijmen met de zorgplicht, die er hoort te zijn in gebouwen waarin grotere groepen van mensen bijeenkomen.
Een nieuw element bij bedrijfshulpverlening en dan met name bij het verlenen van eerste hulp is de reanimatie. Tot voor enige tijd bestond dit onderdeel uit de onderdelen “mond-op-mond beademing” en “de hartmassage”. De ontwikkelingen op dit terrein van hulpverlening gaan snel. Vooral als men de ontwikkeling ziet van de Automatische Externe Defibrillator (AED). Hoewel formeel nog niet als verplicht onderdeel in de EHBO opleiding opgenomen, kan er wel een trend worden herkend, dat dit feit niet meer zo lang op zich zal laten wachten. Veel opleidingsinstituten (w.o. de EHBO-verenigingen en het Nederlandse Rode Kruis) geven al enige tijd cursussen voor het bedienen van deze apparatuur.
Reeds nu is in de praktijk komen vast te staan, dat er veel betere mogelijkheden zijn ontstaan om mensen met plotselinge hartproblemen adequaat te kunnen helpen. Dit alles heeft er al toe geleid dat in een aantal brandweerregio’s de brandweervoertuigen zijn uitgerust met de AED, om op deze wijze de hulpverlening, in afwachting van de komst van de ambulance, al vast te kunnen starten. Ook is de AED-apparatuur al aanwezig in grote winkels, sporthallen en op de grotere stations van de Nederlandse Spoorwegen.
In het Fries Dagblad stond vrij recent een artikel met als kop “In elke kerk een defibrillator”.
Dat dit artikel door kerkrentmeesters goed gelezen wordt, blijkt wel uit de vragen die bij het bureau van de VKB in Dordrecht binnenkwamen. Veelal komen deze vragen er op neer, of de aanschaf van AED apparatuur verplicht is en hoe het niet beschikken over dergelijke apparatuur in voorkomende gevallen zou kunnen leiden tot een claim van nabestaanden.
Zoals al eerder opgemerkt is het gebruik van AED-apparatuur nog geen formeel onderdeel van de BHV-opleiding en zou men kunnen stellen dat een dergelijke aanschaf voor een kerkgebouw nog wel even zou kunnen wachten. Informatie bij de letseladvocatuur leert dat er nog geen uitspraken van de rechter bekend zijn in situaties waarbij een instelling aansprakelijk werd gesteld, voor het feit dat er geen AED-apparatuur beschikbaar was.
Gelet op de steeds toenemende aanwezigheid van AED-apparatuur in openbare gebouwen en b.v. warenhuizen en andere ruimten waar vrij veel bezoekers komen, zou men kunnen stellen waarom geen AED apparatuur in de kerkelijke gebouwen? Vooral wanneer een kerkgebouw en/of de bijruimten intensief worden gebruikt, maakt dit de overweging van de aanschaf van AED-apparatuur nog belangrijker. Het verschuilen achter de opmerking “het is nog niet verplicht voorgeschreven” is ook maar van tijdelijke aard, als je ziet hoe snel deze apparatuur op dit moment in publieke ruimtes wordt ingevoerd.
Met de aanschaf van deze apparatuur is een behoorlijk bedrag gemoeid, waarbij al gauw aan circa € 2.000,-- moet worden gedacht. Daarboven komt nog het lesgeld voor de bedieners van deze apparatuur. Maar misschien zijn er wel mensen in de kerkelijke gemeente, die via hun werkgever al een dergelijke cursus hebben gevolg.
Over types en technische details van de AED ’s stel ik mij terughoudend op. In mijn hoedanigheid van voorzitter van het district Nieuwe Waterweg Noord, is contact opgenomen met de leverancier, die deze apparatuur aan de brandweer in de gelijknamige regio heeft geleverd, te weten de firma Mediclass, p/a de heer P.W. Westerveld BV, Roerdompweg 35, 3263 AJ Oud Beijerland. E-mailadres: p.westerveld@mediclass.eu.
Vluchtig lezen van deze publicatie zou de indruk kunnen wekken dat in de kerk ARBO-zaken, w.o. de BHV minder aandacht behoeven dan wel achterwege kunnen blijven. Navraag bij het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, alsmede bestudering van de betreffende circulaire van de staatssecretaris, geeft een andere invulling van deze maatregel.
Met een vrijwilligersorganisatie wordt door de staatssecretaris bedoeld een organisatie, die geen betaalde krachten in dienst heeft en waarbij de vrijwilligers niet meer mogen ontvangen dan de wettelijke vrijwilligersvergoeding van € 1.500,-- per jaar. Is er in de vrijwilligersorganisatie maar één medewerk(st)er, die in loondienst is, dan wel een hoger bedrag, dan de wettelijke vrijwilligersvergoeding ontvangt, dan blijft de ARBO-wetgeving onverkort van toepassing.
Omdat in de Protestantse Kerk in Nederland de predikant een - qua arbeidsverhouding - aparte positie bekleedt, is er extra navraag gedaan over de vraag, hoe in de bovengenoemde situatie, de predikant gezien moet worden. Formeel is er geen sprake van een arbeidscontract, maar in dit verband wordt de predikant gelijk gesteld met een vrijwilliger, die meer dan € 1,500,-- per jaar verdient.
Al met al blijkt de werkelijkheid t.a.v. Arbo-zaken in de kerk anders dan de krantenartikelen deden vermoeden. Dus zaken als de opstelling van een risico-inventarisatie, de regelmatige evaluatie daarvan, alsmede de bedrijfshulpverlening blijven ook in de kerkelijke gebouwen van toepassing. Een nadere uitwerking van Arbozaken en BHV blijft in dit artikel achterwege, omdat deze te vinden is op de website van de VKB www. kerkrentmeester.nl, dan wel in een papieren versie op te vragen bij het bureau van de VKB in Dordrecht.
Overigens valt de bedrijfshulpverlening ook heel goed te rijmen met de zorgplicht, die er hoort te zijn in gebouwen waarin grotere groepen van mensen bijeenkomen.
Een nieuw element bij bedrijfshulpverlening en dan met name bij het verlenen van eerste hulp is de reanimatie. Tot voor enige tijd bestond dit onderdeel uit de onderdelen “mond-op-mond beademing” en “de hartmassage”. De ontwikkelingen op dit terrein van hulpverlening gaan snel. Vooral als men de ontwikkeling ziet van de Automatische Externe Defibrillator (AED). Hoewel formeel nog niet als verplicht onderdeel in de EHBO opleiding opgenomen, kan er wel een trend worden herkend, dat dit feit niet meer zo lang op zich zal laten wachten. Veel opleidingsinstituten (w.o. de EHBO-verenigingen en het Nederlandse Rode Kruis) geven al enige tijd cursussen voor het bedienen van deze apparatuur.
Reeds nu is in de praktijk komen vast te staan, dat er veel betere mogelijkheden zijn ontstaan om mensen met plotselinge hartproblemen adequaat te kunnen helpen. Dit alles heeft er al toe geleid dat in een aantal brandweerregio’s de brandweervoertuigen zijn uitgerust met de AED, om op deze wijze de hulpverlening, in afwachting van de komst van de ambulance, al vast te kunnen starten. Ook is de AED-apparatuur al aanwezig in grote winkels, sporthallen en op de grotere stations van de Nederlandse Spoorwegen.
In het Fries Dagblad stond vrij recent een artikel met als kop “In elke kerk een defibrillator”.
Dat dit artikel door kerkrentmeesters goed gelezen wordt, blijkt wel uit de vragen die bij het bureau van de VKB in Dordrecht binnenkwamen. Veelal komen deze vragen er op neer, of de aanschaf van AED apparatuur verplicht is en hoe het niet beschikken over dergelijke apparatuur in voorkomende gevallen zou kunnen leiden tot een claim van nabestaanden.
Zoals al eerder opgemerkt is het gebruik van AED-apparatuur nog geen formeel onderdeel van de BHV-opleiding en zou men kunnen stellen dat een dergelijke aanschaf voor een kerkgebouw nog wel even zou kunnen wachten. Informatie bij de letseladvocatuur leert dat er nog geen uitspraken van de rechter bekend zijn in situaties waarbij een instelling aansprakelijk werd gesteld, voor het feit dat er geen AED-apparatuur beschikbaar was.
Gelet op de steeds toenemende aanwezigheid van AED-apparatuur in openbare gebouwen en b.v. warenhuizen en andere ruimten waar vrij veel bezoekers komen, zou men kunnen stellen waarom geen AED apparatuur in de kerkelijke gebouwen? Vooral wanneer een kerkgebouw en/of de bijruimten intensief worden gebruikt, maakt dit de overweging van de aanschaf van AED-apparatuur nog belangrijker. Het verschuilen achter de opmerking “het is nog niet verplicht voorgeschreven” is ook maar van tijdelijke aard, als je ziet hoe snel deze apparatuur op dit moment in publieke ruimtes wordt ingevoerd.
Met de aanschaf van deze apparatuur is een behoorlijk bedrag gemoeid, waarbij al gauw aan circa € 2.000,-- moet worden gedacht. Daarboven komt nog het lesgeld voor de bedieners van deze apparatuur. Maar misschien zijn er wel mensen in de kerkelijke gemeente, die via hun werkgever al een dergelijke cursus hebben gevolg.
Over types en technische details van de AED ’s stel ik mij terughoudend op. In mijn hoedanigheid van voorzitter van het district Nieuwe Waterweg Noord, is contact opgenomen met de leverancier, die deze apparatuur aan de brandweer in de gelijknamige regio heeft geleverd, te weten de firma Mediclass, p/a de heer P.W. Westerveld BV, Roerdompweg 35, 3263 AJ Oud Beijerland. E-mailadres: p.westerveld@mediclass.eu.
